osiedle tbs w szczecinie

konkurs na opracowanie koncepcji urbanistyczno-architektonicznej zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej pomiędzy ulicami: Sąsiedzką – Ukośną – Wschodnią – Autostradą w Szczecinie
II nagroda w konkursie
Kinga Gałązka, Dick van Gameren, Paweł Góral, Marcin Jojko, Martyna Maziarz, Bartłomiej Nawrocki, Agnieszka Weber

Projekt osiedla mieszkaniowego TBS w Szczecinie stanowi kompleksową odpowiedź na wyzwania współczesnego budownictwa wielorodzinnego w kontekście podmiejskiej, rozproszonej struktury urbanistycznej miasta. Główną ideą przyświecającą opracowaniu była harmonijna integracja nowej zabudowy z istniejącym krajobrazem, racjonalne wykorzystanie uwarunkowań topograficznych oraz stworzenie środowiska zamieszkania o wysokich walorach funkcjonalnych, społecznych i ekologicznych. Projekt opiera się na czytelnej kompozycji urbanistycznej, w której nadrzędną rolę odgrywa natura oraz relacje przestrzenne pomiędzy budynkami, zielenią i niezbędnym systemem komunikacyjnym.

Układ zabudowy został podporządkowany analizie nasłonecznienia, tak aby wszystkie mieszkania spełniały wymagane przepisami parametry dostępu do światła dziennego. Orientacja budynków względem stron świata oraz ich wzajemne przesunięcia wynikają z potrzeby zapewnienia optymalnych warunków oświetleniowych przy jednoczesnym zachowaniu odpowiednich odległości pomiędzy obiektami. Kompozycja przestrzenna została również zdeterminowana istniejącą topografią terenu. W celu ograniczenia kosztownych robót ziemnych zabudowę zlokalizowano w strefie niższej, prowadząc budynki równolegle do układu hipsometrycznego.

Skala projektowanych obiektów została świadomie dostosowana do otaczającej zabudowy podmiejskiej o niskim, rozproszonym charakterze. Budynki mają trzy kondygnacje nadziemne i są zwieńczone dachami dwuspadowymi, których proporcje nawiązują do lokalnej skali zabudowy. Przyjęte gabaryty w rzucie, około 28 na 17 metrów, oraz podział elewacji nadają bryłom charakter bliższy zabudowie willowej niż intensywnej zabudowie wielorodzinnej. Taka forma sprzyja budowaniu relacji sąsiedzkich, zapewnia kameralność i czytelność przestrzeni oraz pozwala zachować ludzką skalę całego założenia.

Struktura osiedla została podzielona na dwa etapy realizacyjne, po szesnaście budynków w każdym z nich. Całość zabudowy mieści się w wyznaczonym w planie ogólnym obszarze zabudowy wielorodzinnej. Naturalną granicę pomiędzy etapami stanowi zielony korytarz będący kontynuacją istniejącego systemu zieleni po stronie północno-zachodniej. Klin ten przenika teren opracowania i łączy się z zielenią izolacyjną wzdłuż autostrady oraz z terenami zielonymi po przeciwnej stronie drogi. W ten sposób projektowane osiedle zostaje włączone w szerszy system przyrodniczy, istotny zarówno dla mieszkańców, jak i dla lokalnej fauny i flory. Serce założenia przestrzennego stanowi właśnie ta struktura zieleni, organizująca układ przestrzeni publicznych i półpublicznych oraz nadająca inwestycji szczególną tożsamość.

powtarzalny moduł zabudowy oraz relacje sąsiedzkie

Zabudowa oparta jest na powtarzalnym module składającym się z dwóch budynków posiadających wspólny parking podziemny. Powtarzalność modułu umożliwia optymalizację procesu budowlanego, standaryzację rozwiązań konstrukcyjnych oraz kontrolę kosztów realizacji. Jednocześnie, dzięki koniecznym odchyleniom budynków wynikającym z analizy nasłonecznienia i przebiegu warstwic, uzyskano zróżnicowaną, dynamiczną kompozycję wnętrz urbanistycznych. Przestrzenie pomiędzy budynkami nie mają charakteru monotonnych dziedzińców, lecz tworzą sekwencję powiązanych ze sobą wnętrz półpublicznych, otwierających się widokowo na centralny pas zieleni.

przykładowe rzuty kondygnacji

Układ komunikacyjny podporządkowano zasadzie minimalizacji powierzchni przeznaczonych pod ruch samochodowy. W maksymalnym stopniu wykorzystano istniejący układ drogowy, a wszystkie zjazdy do garaży podziemnych zaprojektowano bezpośrednio z istniejących ulic. Pozwoliło to znacząco ograniczyć powierzchnię nowych dróg, dojazdów i pochylni. Parking pod każdą parą budynków został połączony pochylnią umożliwiającą pokonanie różnicy poziomów wynikającej z topografii terenu. Zmienna wysokość garaży umożliwiła zaprojektowanie miejsc dostępnych bezpośrednio z drogi manewrowej oraz dodatkowych stanowisk zlokalizowanych na platformach parkingowych. Rozwiązanie to pozwala spełnić wysoki wskaźnik miejsc parkingowych wynoszący 1,5 miejsca na lokal, a jednocześnie ograniczyć koszty realizacyjne w porównaniu z budową pełnowymiarowych kondygnacji parkingowych.

typowe układy mieszkań

Rozwiązania architektoniczne budynków podporządkowano zasadzie racjonalności funkcjonalnej i konstrukcyjnej. Na każdej kondygnacji zaprojektowano sześć mieszkań zorganizowanych wokół centralnie zlokalizowanego trzonu komunikacyjnego z windą i otwartą klatką schodową. Trzon pełni funkcję usztywniającą w żelbetowym układzie konstrukcyjnym, co pozwala na ograniczenie liczby ścian nośnych w mieszkaniach i zwiększenie elastyczności aranżacyjnej. Do trzonu przylega strefa serwisowa obejmująca pomieszczenia higieniczno-sanitarne, gospodarcze oraz szachty instalacyjne, co skraca przebiegi instalacji i obniża koszty ich wykonania oraz eksploatacji. Pozostałą część rzutu zajmują pomieszczenia mieszkalne z dużymi przeszkleniami, loggiami i balkonami otwierającymi się na tereny zielone. Nad ostatnią kondygnacją przewidziano strefę techniczną dla instalacji wentylacji mechanicznej z rekuperacją.